Ja het is nu al bijna duidelijk. De eerste week zit er nagenoeg op. Een gemengd gevoel giert door mijn lijf. Emoties nemen de overhand. De behoefte blijft en ik blijf vechten.
Langzaam probeer ik iets te vinden om de lege momenten op te vullen. Kijk nu al uit naar morgen. Uiteraard weer een dag verder, maar ook een dag samen met mijn motivator. Weet nog niet hoe de dag gaat verlopen, maar zullen genoeg te doen hebben. Deze dag zal zeer zeker een paar zware momenten hebben. Kan nu al niet wachten tot het moment dat de gedachte aan deze slechte gewoonte gaan slijten. Ben de psychische verslaving gewoon al zat. Kon ik die maar uitschakelen en verder gaan. Had denk ik een hoop gescheeld.
Op dit moment heb ik ook die zware momenten. Schrijven helpt voor een deel, veel lezen ook, zo nu en dan een lolly, kauwgum of mandarijntje.Toch blijft er nog een groot deel over, waarin ik me dreig te verliezen.
Dan realiseer ik mijn motivatie en die staat er als een huis. Daar kan ik gewoon niet omheen. Ik wil dat mijn motivatie werkelijkheid, nog voordat ik dit gevecht heb gewonnen. En winnen zal ik, want verliezen staat niet in mijn woorden boek.
Volgens mij en vele anderen is het te doen. Nee het komt niemand aangewaaid dus knokken geblazen en verliezen doe je niet zeg je zelf al 
Succes en die verslaving zal ons nog wel ff achtervolgen....maar je vindt steeds meer van jezelf terug 
)
