Remy002 - Stoppen met roken dagboek

Na lange tijd weer een berichtje.

De afgelopen 2 weken constant gedachten gehad aan het roken. Nou constant. Meer dan geregeld.

Zo gemakkelijk als dat het de 3de tot en met 5de week ging, zo moeilijk gaat het al de afgelopen 2 weken. Nagenoeg de gehele dag door die vervelende rooklamp. De motivatie die langzaam wegebte en de kracht niet meer op kunnen brengen. Nieuwe motivatie verzinnen om ervan af te blijven, werkte ook maar voor de helft.

Overdag teveel bezig zijn met het stoppen resulteerde in het feit dat ik de concentratie verloren heb om een aantal belangrijke zaken te regelen. En dan, dat ene slechte moment. Een vervelend telefoontje van mijn werk en jahoor, je valt zomaar van de laadklep af en begint weer, stom stom stom. Ben je net lekker onderweg en zit je op bijna 8 weken, dat momentje van zwakte.

Ben er nu wel achter dat het de afgelopen weken niet makkelijker is geworden, alleen maar mentaal zwaarder. Die verdomde psychische verslaving heeft me gewoon in de greep gehouden. Na bijna 8 weken nog steeds.

Het gevecht is wat mij betreft nog niet over. Weet nu nog niet wanneer ik weer ga stoppen, maar die dag komt er zeker aan. Waarschijnlijk niet meer Cold Turkey, maar met behulp van medicijnen of iets dergelijks. En waarschijnlijk mentale coaching.

Kan wel zeggen dat het binnen nu en een jaar gaat plaatsvinden.

Wil iedereen hier ook bedanken voor hun steun en uiteraard ook veel steun toewensen in hun poging.

Zo, na een moeilijk weekend, waarin ik me toch behoorlijk verveelde, gaat het nu stukken beter.

Heb me er doorheen geslagen, door te realiseren dat ondanks de verveling deze word veroorzaakt door het roken zelf.

Die verveling bestond al. Het enige wat het roken deed was de al bestaande problemen verdoezelen. Door te stoppen, werden mij ogen geopend en zag ik de waarheid. Roken heeft mij al die tijd verdoofd. Niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. Hierdoor ben ik afgelopen zaterdag emotioneel ingestort doordat ik de eigenlijke problemen inzag. Een heel erg zwaar moment. Gelukkig vond ik de kracht om door te zetten en ben de personen in mijn naaste omgeving ook meer dan dankbaar voor hun steun.

Ben tegen de verveling maar gaan lezen. Een boek van Allen Carr en de Opluchting. Het geeft je inzicht in de psychische kanten van je verslaving en drugsgebruik. Vooral de opluchting is een goede aanrader voor iedereen.

Heel langzaam merk ik dat ik steeds minder aan het roken ga denken. Uiteraard blijft er een soort van klagelijk gevoel in mijn gedachten en lichaam. Het belangrijkste is dat mijn gedachten toch rustiger worden.

Geduld is een schone zaak wordt gezegd. Ditzelfde geldt ook voor stoppen met roken. In het begin ben je geestelijk erg ongeduldig, een zwaar gevoel van verlangen bevat je, langzaam aan wordt je steeds geduldiger, het verlangen ebt weg en komt zo nu en dan terug, en accepteer je alles makkelijker.

Iedereen hier heeft een prachtig geschenk gekregen. Het geschenk van mentale kracht om door te zetten, hoe zwaar het ook is. Koester dit geschenk en je zal overwinnen, hoe moeilijk situaties ook zullen zijn.

Zo, bijna 2 weken gestopt in verveel me echt ongeloofelijk.

Zeg maar me 1ste vrije weekend sinds ik gestopt ben. Heb zo heel erg veel de behoefte om te roken. Loop ook uren te kauwen op het stokje van me lollie om maar niet te roken.

Nu ik dit realiseer weet ik gelijk weer waarom ik rookte, puur uit verveling. Deze dooie momenten zijn erg zwaar. Zolang ik bezig ben, in en om het huis of op het werk gaat het goed. Zodra ik stil zit is de behoefte heel erg sterk. Ik weet niet of ik het zal weerstaan. Ben er echt tegen aan het vechten.

Ik vraag me af of dit normaal is. Zo rond de 14de dag die terugval. Is het de gedachte aan het verleden die me er toe wil aanzetten? Ik weet het even niet.

Afgelopen donderdag uit geweest met collega's van me werk, dat was gewoon echt een test. Ben zo erg ladderzat geweest, dat ik weinig tot niets meer weet van die avond. In  mijn herrinnering heb ik niet gerookt. Maar heb wel de gedachte dat ik van iemand een trekje heb genomen. Gelukkig kan ik het niet meer herrinneren.

Wat dat betreft kan ik trots zijn op deze mijlpaal. Lekker stappen en drinken en plezier maken en niet roken.

Op naar de 3 weken, zodat de gedachte en psychologische behoefte minder worden.

Zo 9 dagen zitten erop.

Moet zeggen het gaat steeds beter. En wat ik kan, kan de rest van de wereld ook.

Had vandaag zo een lekker onrustig gevoel. Nog steeds kan ik zeggen, lijk wel een stuiterbal. Weet nu ook dat mijn lichaam en geest maximaal aan het vechten zijn tegen deze drugs. En ik hoef jullie niet te zeggen wie de winnaar van dit gevecht wordt.

Het enige nadeel van dit gestuiter is dat mijn vrienden gek worden van me. Gelukkig weten zij welk doel ik heb, en iedereen steunt mij daar ook in.

Het is heerlijk om zoveel mogelijk steun te hebben. Van je vrienden, familie en uiteraard van alle leden in deze blog.

Heb heel erg veel baat bij deze blog. De verhalen en tips van anderen geven veel inspiratie.

Nu nog even snel een inslaper nemen, wat lezen en verlangen dat het gestuiter morgen ietsje minder is....

Ja het is nu al bijna duidelijk. De eerste week zit er nagenoeg op. Een gemengd gevoel giert door mijn lijf. Emoties nemen de overhand. De behoefte blijft en ik blijf vechten.

Langzaam probeer ik iets te vinden om de lege momenten op te vullen. Kijk nu al uit naar morgen. Uiteraard weer een dag verder, maar ook een dag samen met mijn motivator. Weet nog niet hoe de dag gaat verlopen, maar zullen genoeg te doen hebben. Deze dag zal zeer zeker een paar zware momenten hebben. Kan nu al niet wachten tot het moment dat de gedachte aan deze slechte gewoonte gaan slijten. Ben de psychische verslaving gewoon al zat. Kon ik die maar uitschakelen en verder gaan. Had denk ik een hoop gescheeld.

Op dit moment heb ik ook die zware momenten. Schrijven helpt voor een deel, veel lezen ook, zo nu en dan een lolly, kauwgum of mandarijntje.Toch blijft er nog een groot deel over, waarin ik me dreig te verliezen.

Dan realiseer ik mijn motivatie en die staat er als een huis. Daar kan ik gewoon niet omheen. Ik wil dat mijn motivatie werkelijkheid, nog voordat ik dit gevecht heb gewonnen. En winnen zal ik, want verliezen staat niet in mijn woorden boek.